Czy mixtape Netflixa jest oparty na prawdziwej historii?

Wyreżyserowany przez Valerie Weiss, familijny film Netflix „Mixtape” śledzi nastolatkę o imieniu Beverly, która odkrywa dawno utracony związek z rodzicami. Osierocona od drugiego roku życia niezręczna 12-latka znajduje mixtape skompilowany przez jej zmarłych rodziców i postanawia wyśledzić zawarte na nim stare piosenki. W międzyczasie młoda Beverly wyrusza w wypełnioną muzyką i emocjonalną podróż wraz ze swoimi przyjaciółmi i kilkoma nieoczekiwanymi wspólnikami, takimi jak właścicielka sklepu z płytami anty-establishmentowymi.

Dziwaczna fabuła filmu i klasyczne otoczenie równoważą jego cięższe aspekty emocjonalne, a eklektyczna ścieżka dźwiękowa łączy dwa różne pokolenia. Historia jest szczera i prosta, co sprawia, że ​​zastanawiamy się, czy jej fragmenty mogą być inspirowane prawdziwymi wydarzeniami. Jeśli zastanawiasz się, czy tak też jest, masz szczęście. Przyjrzyjmy się, czy „Mixtape” opiera się na prawdziwej historii, czy nie!

Czy mixtape to prawdziwa historia?

Nie, „Mixtape” nie opiera się na prawdziwej historii. Film oparty jest na scenariuszu napisanym przez Stacey Menear, z korektami dokonanymi podobno przez Alice Wu. Historia czerpie inspirację z wielu eklektycznych zainteresowań, które Menear umieścił w swoim filmie, w szczególności z ery ruchu i muzyki. Bohaterka, Beverly, jest również postacią, którą pisarz wyczarował w swojej wyobraźni, łącznie z charakterystycznymi słuchawkami, które nosi przez dużą część filmu.

Wiele aspektów „Mixtape” czerpie z dzieciństwa Meneara, w tym jego fascynację podziemnymi ruchami epoki, takimi jak Riot Grrrl — feministyczny ruch punkowy z lat 90. Kierowało nim również jego głębokie zainteresowanie muzyką i chęć zrobienia filmu z muzyką, której nie słyszy się w radiu (sic!). Oczywiście centralne urządzenie fabularne, mixtape o tej samej nazwie, również wynika z zainteresowania pisarza nimi. W rzeczywistości Menear ujawnił, że ma kolekcję mixtape'ów, które otrzymywał przez lata, i skomentował, jak wyglądały jak chwile i emocje zamrożone w czasie.

Nostalgiczna epoka lat 90. przed rokiem 2000 odzwierciedla więc wiele zainteresowań scenarzysty z młodości i to samo można powiedzieć o ścieżce dźwiękowej. Najważniejsze piosenki, które nieżyjący już rodzice Beverly zostawiają w swoim mixtape'ie, to w rzeczywistości piosenki, które Menear lubi i które chciały włączyć do filmu. Ponieważ scenariusz był osobistym projektem, który napisał bez zlecenia studia lub producentów, scenarzysta postanowił zachować muzykę, którą uważał za najlepszą. Kilka piosenek jest inspirowanych własnymi mixtape'ami Menear, a inne są wynikiem szeroko zakrojonych poszukiwań i badań.

Źródło zdjęcia: Jake Giles Netter / Netflix

Wreszcie, bohater filmu, Beverly, jest także fikcyjną postacią, którą Menear wyobrażał sobie jako niezręczną dziewczynę z dużymi słuchawkami. Podczas gdy Menear stworzył historię, wiele jej emocjonalnych niuansów zostało wydobytych przez reżyserkę Valerie Weiss, którą przyciągnęły muzyczne i nostalgiczne motywy narracji. Mówiąc o postaci Beverly i filmie, ona powiedział : Jako matka dwóch dziewczynek na przepaści dziecka i dorosłości czułam się zmuszona wyreżyserować historię 12-letniej dziewczynki próbującej odnaleźć swoją tożsamość poprzez muzykę, przyjaźń i kontakt z młodą babcią, która ją wychowuje .

Weiss dodał dalej, wiedziałem, że to szansa na zrobienie ponadczasowego filmu pokazującego świat tak, jak chcę, aby zobaczyli go moje dwie córki i ich przyjaciele. Takiego, które odzwierciedla wartości, których potrzebują, aby uczynić go lepszym miejscem podczas celebrowania niesamowitej muzyki, nostalgii za chłodnymi latami 90. podczas kształtowania własnej tożsamości. Film, który uczy ich, że nic nie jest bezpowrotnie stracone, jeśli znajdziemy odwagę, by ponownie się połączyć.

Biorąc pod uwagę powyższe czynniki, można zatem wnioskować, że „Mixtape” to efekt twórczej wizji i inspiracji, jakie scenarzysta zaczerpnął z dzieciństwa i zamiłowania do muzyki. Napisana jako niezależny scenariusz, narracja jest autentyczna w stosunku do własnej wizji pisarza i pomimo tego, że jest całkowicie fikcyjna, daje nam osobliwe spojrzenie na zainteresowania Meneara — zarówno przeszłe, jak i obecne.