Recenzja: „W trosce o mamę i tatę” w PBS przygląda się zmaganiom z opieką nad osobami starszymi

Dyskusja o starzeniu się często nie sięga dalej niż: Twój rodzic ma chorobę Alzheimera, a ty się nią opiekujesz? To musi być trudne. Specjalna oferta PBS w czwartkowy wieczór (sprawdź lokalne aukcje) przynajmniej próbuje wejść głębiej. Chociaż nadal spędza dużo czasu na anegdotach dotyczących opieki nad osobami starszymi — historiach, które rozdzierają serce, ale w tym momencie są znajome — uwzględnia również trudne pytania dotyczące kosztów, praw i możliwości medycznych.

Program, W trosce o mamę i tatę, zaczyna się od faktu, który wszyscy prawdopodobnie znają. Ameryka stoi w obliczu nowej rzeczywistości, mówi narratorka Meryl Streep. Wkrótce starzy będą liczniejsi od młodych, a większość z nich będzie żyła dłużej niż kiedykolwiek wcześniej.

Spektakl przedstawia obowiązkowe historie kilku osób, które opiekują się starszym rodzicem i poczyniły w tym celu poświęcenia. Ale jest najbardziej przydatne, gdy przyjrzy się kosztom, jakie wiążą się z tego rodzaju sytuacjami związanymi z opieką domową, zarówno emocjonalnymi, jak i finansowymi.

Jest wiele scenariuszy, w których kiedy to się skończy, mama i tata są spłukani, podobnie jak ty, mówi Jane Gross, była reporterka The New York Times, autorka Gorzkiej pory roku: Troska o naszych starzejących się rodziców — i nas samych. i najbardziej dosadny głos w programie, który mógłby użyć ich więcej.

Dużo uwagi poświęca się inicjatywie w południowo-zachodnim Ohio. Tam mieszkańcy zatwierdzili podatek na finansowanie pomocy domowej i tym podobnych.

Jeśli chcemy w tym kraju nie instytucjonalizować wszystkich osób starszych lub niepełnosprawnych, mówi Laurie Petrie z Rada ds. Starzenia się południowo-zachodniego Ohio , jeśli chcemy opiekować się nimi w społeczności, oznacza to, że społeczność musi się wzmocnić.

Ale płacenie za usługi to tylko jeden element złożonego równania, a ten godzinny program nie ma czasu na zbadanie kwestii, takich jak to, czy wystarczy opiekunów do obejrzenia i jak należy ich przeszkolić. Przytakuje również, ale nie zagłębia się zbytnio w niejasną kwestię, czy posiadanie medycznej zdolności do przedłużania życia oznacza, że ​​powinniśmy.

Krótko mówiąc, na ten temat można powiedzieć znacznie więcej. Bo, jak szczerze mówi pani Gross, za długo żyjemy i za wolno umieramy.