Mieszane pochodzenie etniczne, ukryta tożsamość

Ze swoimi długimi, czekoladowymi oczami i zachęcającymi ustami, używanymi do uwodzicielskiego efektu w Rescue Me, Grey’s Anatomy i The Devil Wears Prada, Daniel Sunjata ma twarz, której niełatwo zapomnieć, a przynajmniej tak myślisz.

Jeśli wielokrotnie jestem narażony na tłumy, mógłbym policzyć na rękach, ile razy ludzie powiedzą: „Hej, czy nie jesteś Adamem Rodriguezem z CSI: Miami?”, powiedział, jego śmiech zabarwiony był tym, co mogło mieć był odrobiną żalu. Zwłaszcza, że ​​41-letni Sunjata, pomocnik z liceum w Chicago, który zamienił marzenia o szkole biznesu na scenę, utrzymywał się z aktorstwa, odkąd uzyskał tytuł magistra. z Tisch School of the Arts na Uniwersytecie Nowojorskim w 1998 roku. Brak stolików. Brak baru.

Może w końcu pocałować ducha pana Rodrigueza na pożegnanie z Graceland , nowy serial, którego premiera odbędzie się 6 czerwca o godzinie 22:00. w sieci USA. Sunjata występuje w roli Paula Briggsa, legendarnego tajnego agenta z Federalnego Biura Śledczego, mieszkającego w pałacu na plaży w południowej Kalifornii, z pstrokatą załogą FBI, Drug Enforcement Agency oraz Immigration and Customs Enforcement. Następnie Mike Warren, debiutant grany przez Aarona Tveita, przybywa z Quantico, gdzie, podobnie jak Briggs, ukończył szkołę jako najlepszy w swojej klasie. Wkrótce Mike odkrywa, że ​​jego zadanie — infiltracja lokalnego podziemia wraz ze współlokatorami — jest kamuflażem dla ważniejszego zadania: zbadania samego Briggsa.

Niedawno pan Sunjata — jego zwyczajny strój w przeciwieństwie do eleganckiego, myślącego człowieka — rozmawiał z Kathryn Shattuck o tym, jak żyć dużymi i pozwolić temu wszystkim spędzać wolny czas. To są fragmenty ich rozmowy.

P. To całkiem spektakularne miejsce, w którym mieszka twoja postać w Graceland. I podobno opiera się na prawdziwym domu, który został skonfiskowany od lorda narkotykowego z obsesją na punkcie Elvisa.

Obraz

O. Nakręciliśmy pilota w domu za 17 milionów dolarów w Malibu, a ja i obsada po prostu nie mogliśmy uwierzyć w bogactwo. Kiedy nadchodzi przypływ, woda przepływa pod domem. Byliśmy jak, naprawdę? Ktoś tak żyje? Prawdopodobnie nie ma tajnych agentów mieszkających w domu, który jest aż tak niesamowity.

Hasłem programu jest Twoje kłamstwa to Twoje życie. O co chodzi?

Poza murami Graceland dosłownie żyjemy zawodowo. Ale prawdopodobnie w jego murach znajdujemy trochę miejsca, aby być sobą, odprężyć się, rozpuścić włosy. Ale w miarę rozwoju serialu widać, że trzymane są tajemnice, mówione kłamstwa i nie każdy jest tym, za kogo się wydaje.

Z ról, od nuyorykańskiego strażaka w Rescue Me do projektanta mody w Diabeł ubiera się u Prady, wydaje się, że przeciwstawiłeś się stereotypom .

Kiedy kończyłem studia, nie byłem pewien, czy moja dwuznaczność etniczna [irlandzka, niemiecka i afroamerykańska] będzie pomocą, czy przeszkodą, ale myślę, że ostatecznie mi to pomogło. To odróżnia mnie od innych facetów, których można by uznać za czołowych aktorów w tym sensie, że niekoniecznie wyglądam jak wszyscy inni. Ale wiele z tego zależy od otwartości reżysera castingu.

Zabierz mnie stąd , w którym wcieliłaś się w gejowskiego baseballistę – z niemałą nagością w pełnej frontalnej formie – i zdobyłaś nominację do nagrody Tony w 2003 roku, rozpoczęła się Twoja kariera.

Do niedawna — i miejmy nadzieję, że zaczyna się to zmieniać z powodu Jasona Collinsa z NBA. — męska szatnia była jednym z ostatnich bastionów usankcjonowanej homofobii. Spektakl opowiadał o tym, jak nagłe wprowadzenie homoerotycznej obecności, w sposób zaskakujący i nieoczekiwany, może to całkowicie zmienić. To naprawdę interesujące, że [dramaturg] Richard Greenberg trzymał rękę na pulsie tego tematu 10 lat temu.

Czy po tylu latach aspirowania do głównej roli jesteś gotów zrezygnować z anonimowości?

Czasami zniknięcie w tłumie może być pocieszające. Ale to ciekawe. Jestem pewien, że w tym tłumie jest wiele twarzy, które mówią: Wow, chciałbym być sławny. Och, byłoby wspaniale być w telewizji. Chciałbym zrobić Broadway. Więc to jest jak sześć jednego, pół tuzina pozostałych. Nikt tak naprawdę nie żałuje, że stoisz na poboczu autobusu.