Recenzja: „Mindhunter” na Netflix to więcej gadania niż rozpryski

Kiedy zobaczyłem, że Netflix zaplanował dramat o śledztwach w sprawie seryjnych morderstw, którego producentem wykonawczym jest David Fincher — reżyser Seven i Zodiac — moja intuicyjna reakcja brzmiała: Przestań, zabijasz mnie.

Telewizja w ciągu ostatnich kilku lat miała obsesję na punkcie seryjnych morderców: Dextera, Hannibala, The Following, The Fall, Aquarius, Season 1 True Detective. Wątek kryminalno-geniusza stał się łatwym, natychmiastowym przepisem — wystarczy dodać rzeź — na transgresyjną ambicję telewizyjną. A House of Cards pana Finchera, również dla Netflixa, nie do końca był wzorem subtelności.

Ale Mindhunter, którego pierwszy sezon ukazuje się w piątek, jest bardziej akademicki niż sensacyjny, przynajmniej w dwóch odcinkach udostępnionych krytykom. Pan Fincher mógł nakręcić jednego z najsłynniejszych filmów kinowych sceny head-in-a-box , ale Mindhunter do tej pory bardziej interesuje proces dostania się do wnętrza czaszek niż proces ich usuwania.

Dramat rozpoczyna się w 1977 roku, kiedy David Berkowitz został aresztowany za morderstwo Syna Sama. Holden Ford (Jonathan Groff), negocjator-zakładnik dla FBI, jest coraz bardziej zaniepokojony trendem, który widzi w terenie: przestępcy, których działania są irracjonalne i dlatego nie można ich usprawiedliwiać rozsądkiem.

Kiedy jedna negocjacja kończy się niepowodzeniem, przełożony Forda zapewnia go, że zrobił wszystko zgodnie z zasadami. Więc Ford szuka innej książki. Interesuje się socjologią przestępczości jako odpowiedzią na dysfunkcje w większej społeczności. Zgodnie z teorią, post-Watergate, post-wietnamska choroba przynosi więcej niewytłumaczalnych zbrodni. Jak ujął to Ford: Świat prawie nie ma sensu, więc zbrodnia też nie.

Najlepszy telewizor 2021

Tegoroczna telewizja oferowała pomysłowość, humor, przekorę i nadzieję. Oto niektóre z najważniejszych wydarzeń wybranych przez krytyków telewizyjnych The Times:

• • 'Wewnątrz': Napisany i nakręcony w jednym pokoju specjalny program komediowy Bo Burnhama, przesyłany strumieniowo na Netflix, zwraca uwagę na życie w Internecie w trakcie pandemii .
  • „Dickinson”: ten Serial Apple TV+ to opowieść o pochodzeniu literackiej superbohaterki, która jest śmiertelnie poważna w temacie, ale niepoważna w stosunku do siebie.
  • 'Dziedziczenie': W brutalnym dramacie HBO o rodzinie miliarderów z mediów, bycie bogatym to nic takiego jak kiedyś .
  • „Kolej podziemna”: Przerażająca adaptacja powieści Colsona Whiteheada autorstwa Barry'ego Jenkinsa jest bajeczna, ale jednocześnie realistyczna.

Socjologowie, których spotyka, nie ufają G-manowi kręcącemu się po kampusie, ale to nic innego jak podejrzenia agentów w biurze. Stawiają moralny opór przed poznaniem sposobu myślenia morderców; wierzą, że źli są po prostu źli. (Podobna dynamika rozegrała się w tym roku w Discovery’s Manhunt: Unabomber, w którym agenci starej szkoły odmówili zaakceptowania idei, że ich kamieniołom jest bardzo wykształcony).

Seryjni mordercy są wszędzie

Wejdź do umysłu mordercy dzięki tym psychologicznym opowieściom o złych geniuszach. Zobacz pełną listę na stronie Oglądanie, stronie polecającej programy telewizyjne i filmy The New York Times.

Pan Groff (Looking) gra Forda jako spokojnego, ale intensywnego w temperaturze pokojowej. Jest w nim coś nieodpartego; to pijąca mleko prosta strzała z pasją monomaniaka, która wprawia go w konflikt z polityką departamentu. Choć jest bystry w umysłach kryminalistów, podstawowe wskazówki społeczne wydają się mu wymykać.

Znajduje pomoc u agenta Billa Tencha (Holt McCallany), specjalisty nauk behawioralnych. Serial staje się rodzajem naukowej opowieści o kumplach-gliniarzach, Tench, służącym jako sceptyk i tłumacz języka ludzkiego, gdy przemierzają kraj, przeprowadzając wywiady z glinami i skazańcami w celach badawczych.

Obraz

Cameron Britton i Jonathan Groff w Mindhunterze Netflixa.Kredyt...Merrick Morton/Netflix

Jedno niepokojące spotkanie ma miejsce z Edem Kemperem (Cameron Britton), mordercą z nekrofilów (popularnie znanym jako Koedukacyjny zabójca ), który uniknął schwytania, dopóki się nie oddał. W rzeczywistości jest gadatliwym, uprzejmym kretynem, który omawia mechanikę swoich zbrodni równie beznamiętnie, jak subtelne zalety więziennej kanapki z jajkiem.

Poza makabryczną wczesną sceną, na ekranie jest niewiele przemocy. Ta rozmowa jest wystarczająco upiorna. W tytułowej sekwencji obrazy śmierci migoczą na ekranie nad drobiazgowym ładowaniem magnetofonu szpulowego. Pan Fincher, który wyreżyserował cztery odcinki, daje Mindhunterowi powściągliwą wrażliwość: mikro-erupcje pierwotnej krwi przez fasadę czystego, drobiazgowego porządku.

Mindhunter został stworzony przez dramaturga Joe Penhalla, który napisał pierwszy sezon z Jennifer Haley; producentami wykonawczymi są Mr. Fincher i Charlize Theron. Opiera się na pamiętniku Mindhunter: Inside the FBI's Elite Serial Crime Unit autorstwa Johna Douglasa i Marka Olshakera, a pobieranie pomysłów z książki do dialogu może być trudne.

Serial bardzo wcześnie jest klubem dla chłopców. Hannah Gross spędza trochę czasu przed ekranem jako dziewczyna Forda, Debbie Mitford, studentka, której flirtowa rozmowa zawiera m.in. Co sądzisz o teorii Durkheima o etykietowaniu dewiacji? Anna Torv w końcu zagra jako psycholog behawioralny.

Mimo to połączenie w serii irracjonalnych czasów i niewypowiedzianych aktów rezonuje z dzisiejszymi opowieściami o masowych strzelaninach i rozszerzającym się chaosie w nagłówkach. Mindhunter nie estetyzuje ani nie wywyższa osób pokroju Kempera. Ale przekonanie, że zabójców takich jak on można rozgryźć i udaremnić, jest jak postawienie na rozsądek zamiast chaosu.

Mówię to wszystko z tym, co stało się zwykłym zastrzeżeniem dla programu Netflix. Obecnie transmisje dramatów trwają tak długo, aby ustalić swoje założenia, że ​​nie wiem, czy dwa odcinki, które widziałem, są reprezentatywne, czy tylko ustawione. Możliwe, że Mindhunter wpadnie w bardziej przewidywalny pościg za potworami. Miejmy nadzieję, że nie; pogoń za pomysłami jest tutaj bardziej interesująca.